Służba Liturgiczna Ołtarza.

   Dla ministrantów                                                                            

SŁUŻBA LITURGICZNA OŁTARZA - ZASADY

Termin łaciński ministrare oznacza "służyć, pomagać". Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo ministrant wskazuje szczególnie na służbę we Mszy św. Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy św.        i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Od kiedy istnieją ministranci? Odpowiedź na to pytanie jest właściwie bardzo prosta: od kiedy w ogóle istnieje nabożeństwo. W narodzie izraelskim było jedno pokolenie wybrane do służby w świątyni - pokolenie Lewiego. W powstającym Kościele apostołowie potrzebowali kogoś do posługiwania wiernych. Wybrali więc siedmiu pomocników i nazwali ich diakonami, to znaczy sługami. Gdy wspólnoty chrześcijańskie stawały się coraz większe, wszystko, co było do wykonania, dzielono w formie różnych zadań pomiędzy członków danej wspólnoty. W ten sposób można w kilku słowach przedstawić ministrantów i naszą działalność.

Kim jest ministrant ?

1.Ministrant jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Mszy świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy świętej.

2.Ministrant jest tym, który NIESIE ZNAKI. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii mają szczególne znaczenie. One mają ludziom wierzącym coś przedstawić i wskazać na inną rzeczywistość.

3.Ministrant powinien sam być ZNAKIEM. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych! Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii" nie tak jak w kinie albo przed telewizorem tylko słuchać czy oglądać!
,,Uczestniczyć w liturgii" to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!

"Wasza służba nie powinna się ograniczać tylko do świątyni; musi ona promieniować na otoczenie, w którym żyjecie, na co dzień: na szkołę, rodzinę i inne dziedziny życia społecznego. Ten bowiem, kto może służyć Jezusowi Chrystusowi w Kościele, musi być Jego świadkiem także w świecie."
- Papież Jan Paweł II

X przykazań ministranta

1. Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swoje obowiązki.
2. Ministrant służy Chrystusowi w ludziach.
3. Ministrant zwalcza swoje wady i pracuje nad swoim charakterem.
4. Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
5. Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
6. Ministrant wznosi wszędzie prawdziwą radość.
7. Ministrant przeżywa Boga w przyrodzie.
8. Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.
9. Ministrant jest pilny i sumienny w nauce i pracy zawodowej.
10. Ministrant modli się za Ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.

Nasz patron

Bardzo wielu świętych było ministrantami. Każdy z nich osiągnął doskonałość dzięki:
- pracowitości
- sumienności
- gorliwości
- żarliwej modlitwie
- codziennemu naśladowaniu Chrystusa

Do patronów ministrantów należą:

 

św. Tarsycjusz -męczennik rzymski III wiek
św. Stanisław Kostka -XVI wiek ( Polska )
św. Alojzy Gonzaga -XVI wiek ( Włochy )
św. Jan Berchmans - XVI/XVII wiek ( Holandia )
św. Dominik Savio -XIX wiek ( Włochy )

   Modlitwy ministranta

   Modlitwa przed służeniem:

OTO ZA CHWILĘ PRZYSTĄPIĘ DO OŁTARZA BOŻEGO
DO BOGA KTÓRY ROZWESELA MŁODOŚĆ MOJĄ
DO ŚWIĘTEJ PRZYSTĘPUJĘ SŁUŻBY
CHCĘ JĄ DOBRZE PEŁNIĆ
PROSZĘ CIĘ PANIE JEZU O ŁASKĘ SKUPIENIA
BY MYŚLI MOJE BYŁY PRZY TOBIE
BY OCZY MOJE BYŁY ZWRÓCONE NA OŁTARZ
A SERCE MOJE ODDANE TYLKO TOBIE AMEN.

   Modlitwa po służeniu:

BOŻE KTÓREGO DOBROĆ
POWOŁAŁA MNIE DO TWEJ SŁUŻBY SPRAW
ABYM UŚWIĘCONY UCZESTNICTWEM W TWYCH TAJEMNICACH
PRZEZ DZIEŃ DZISIEJSZY I CAŁE ME ŻYCIE
SZEDŁ TYLKO DROGĄ ZBAWIENIA
PRZEZ CHRYSTUSA PANA NASZEGO AMEN.

 Słownik liturgiczny Ministranta

• Akolita - osoba przygotowująca ołtarz i dary ofiarne oraz pomagająca w rozdawaniu Komunii św. i udzielaniu Komunii Chorych. Potocznie nazywa się tak ministranta niosącego świece.

• Akolitki - lichtarze z płonącymi świecami, niesione obok krzyża na procesjach oraz używane podczas czytania Ewangelii.

• Alba - długa, biała szata liturgiczna przeznaczona dla kapłana i służby liturgicznej.

• Ambona - miejsce gdzie jest czytane Pismo św. i są głoszone kazania lub homilie.

• Ampułki - to naczynia liturgiczne w których jest umieszczone wino i woda.

• Antyfona - refren, który rozpoczyna i kończy psalm w liturgii godzin.

• Apostolat - urząd głoszenia Ewangelii.

• Absyda - półkolista wnęka w ścianie Kościoła.

• Aspersja - pokropienie wiernych wodą święconą.

• Asysta - diakon lub dwaj diakoni towarzyszący biskupowi lub kapłanowi w uroczystej celebracji.

• Baldachim - ozdobna osłona z materiału niesiona nad Najświętszym Sakramentem.

• Biret - nakrycie głowy duchownych katolickich.

• Biskup - zwierzchnik Kościoła lokalnego (diecezji).

• Brewiarz - księga do odprawiania modlitwy uświęcenia dnia (liturgii godzin) przez duchownych i świeckich.

• Bursa - sztywna torebka do zawieszania na szyi, na naczynie z Komunią Chorych.

• Celebrans - osoba przewodnicząca zgromadzeniu liturgicznemu.

• Ceremoniarz - osoba przygotowująca i koordynująca różne posługi oraz dbająca o harmonijny przebieg uroczystości.

• Chrzcielnica - naczynie z metalu, kamienia lub drewna w którym przechowuje się wodę do Chrztu św.

• Ciemnica - miejsce w Kościele gdzie przechowuje się Najświętszy Sakrament w noc z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek.

• Cingulum - pasek do przepasywania alby, element stroju liturgicznego.

• Cyborium - puszka do przechowywania Eucharystii pod postacią chleba.

• Kielich - naczynie liturgiczne w którym podczas Mszy św. składa się wino do konsekracji.

• Konfesjonał - miejsce sprawowania sakramentu pokuty.

• Krzyż procesyjny - krzyż przeznaczony do noszenia w czasie procesji.

• Kustodia - mała puszka przeznaczona do przechowywania Najświętszej Hostii, która jest przeznaczona do monstrancji.

• Ministrant - członek ludu Bożego, który wykonuje posługę przy czynnościach liturgicznych.

• Monstrancja - przedmiot liturgiczny w którym umieszcza się Hostię w celu adoracji lub procesji.

• Ołtarz - stół przy którym składa się Najświętszą Ofiarę i przy którym rozdziela się Ciało Pańskie.

• Oracja - uroczysta modlitwa odmawiana przez kapłana w imieniu wiernych.

• Ornat - wierzchnia ozdobna szata liturgiczna kapłana odprawiającego Mszę św.

• Palka - niewielki kawałek usztywnionego płótna służy do nakrywania kielicha mszalnego.

• Paschał - świeca symbolizująca Zmartwychwstałego Chrystusa.

• Pastorał - ozdobna laska używana przez biskupa jako symbol posługi pasterskiej otrzymanej od Chrystusa.

• Patena - naczynie liturgiczne na którym składa się w czasie Mszy św. chleb do konsekracji.

• Prezbiterium - część Kościoła gdzie znajduje się ołtarz główny.

• Relikwiarz - ozdobne naczynie w którym przechowuje się relikwie.

• Sedilia - siedzenia dla celebransa i tych, którzy mu usługują.

• Stuła - część stroju liturgicznego.

• Tabernakulum - miejsce w Kościele, gdzie przechowuje się Najświętszy Sakrament.

• Welon - okrycie wierzchnie celebransa w czasie uroczystego błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

    Kolor szat liturgicznych

   Rozmaitość kolorów szat liturgicznych ma uzewnętrzniać charakter sprawowanych misteriów wiary, a także ideę rozwoju życia chrześcijańskiego w ciągu roku liturgicznego. Co do koloru szat liturgicznych należy zachować tradycję, mianowicie:

• Biały - symbolizuje światło, czystość, radość i nastrój świąteczny. Używa się w Oficjach i Mszach Okresu Wielkanocnego i Narodzenia Pańskiego, w święta i wspomnienia Chrystusa Pana, z wyjątkiem tych. które dotyczą Jego Męki; w święta i wspomnienia Najświętszej Maryji Panny, świętych Aniołów, Świętych, którzy nie byli męczennikami, w uroczystość Wszystkich Świętych (1 listopada) i św. Jana Chrzciciela (24 czerwca), w święta św. Jana Ewangelisty (27 grudnia), Katedry św. Piotra (22 lutego) i Nawrócenia św. Pawła (25 stycznia).

• Czerwony - symbolizuje krew, męczeństwo i ogień. Używa się w niedzielę Męki Pańskiej, w Wielki Piątek, w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, w Mszach ku czci Męki Pańskiej, w główne święta Apostołów i Ewangelistów i dni Świętych Męczenników.

• Zielony - symbolizuje nadzieję, odrodzenie duchowe i sprawiedliwość. Używa się w Oficjach i Mszach Okresu Zwykłego.

• Fioletowy - symbolizuje skruchę, pokorę i pokutę. Używa się w okresie Adwentu i Wielkiego Postu. Można go również stosować w Oficjach i Mszach za zmarłych.

• Czarny - można używać w Mszy za zmarłych

• Różowy - symbolizuje on zbliżające się święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy. Można użyć w niedzielę Gaudete (3 Adwentu) i w niedzielę Laetare (4 Wielkiego Postu).

• Złoty - oznacza on charakter uroczystej liturgii. Używany w ważniejsze uroczystości

• Niebieski - używany w święta Maryjne

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

<w Górę>