rok 2007

   rok 2008

Rok 2007

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. W tym roku rozpoczyna się 2 grudnia.
Przybliżmy wiec sobie raz jeszcze pojęcia związane z tymi niezwyczajnym okresem.

Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego "adventus", które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. W chrześcijaństwie terminem tym określa się radosny czas przygotowania do Narodzenia Pańskiego, w którym wspomina się pierwsze przyjście Jezusa i jednocześnie oczekuje się ponownego Jego przyjścia na ziemię. Pierwsze ślady obchodzenia adwentu spotykamy w IV w. między innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej. Obecnie adwent obejmuje 4 kolejne tygodnie począwszy od pierwszej niedzieli po uroczystości Chrystusa Króla, do pierwszych nieszporów Bożego Narodzenia.

Adwent to okres liturgiczny rozpoczynający rok kościelny, poprzedzający Boże Narodzenie, i przygotowuje na Jego powtórne przyjście przy końcu świata. Adwent trwa od 23 do 28 dni i obejmuje 4 kolejne niedziele.
Teksty liturgiczne tego okresu ukazują postacie świętych, którzy poprzedzili lub przepowiadali przyjście Mesjasza, a więc: Najświętszą Maryję Pannę, św. Jana Chrzciciela, proroka Izajasza, wspominają dawne oczekiwanie ludzi na przyjście obiecywanego Zbawiciela. Od chwili, gdy Bóg po pierwszym grzechu dał obietnicę pojednania (Rdz 3, 15), naród wybrany z nadzieją oczekiwał jej spełnienia. Podobnie i pozostała ludzkość często podświadomie oczekiwała - jak świadczą różne tradycje i wierzenia nadejścia czegoś nowego - lepszego.
Adwent jest więc również pamiątką długiego czekania.

W Kościele Adwent przygotowuje wiernych na święta Bożego Narodzenia. Bóg stał się człowiekiem, przyszedł do nas, a więc i my winniśmy wyjść Bogu naprzeciw, aby spotkać się z wcielonym Synem Bożym. W tym czasie winno się odprawiać rekolekcje, które mają nam pomóc przygotować się na spotkanie z Jezusem.

Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Jakkolwiek przygotowanie na przyjście Pana polega na oczekiwaniu i pokucie, stąd fioletowy kolor szat liturgicznych, to jednak pokuta jest przepełniona radością.
Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest czekaniem. Zawsze do czegoś dążymy. Człowiek, który w życiu już na nic nie czeka jest nieszczęśliwy. Nasze życie staje się piękne dlatego, że jest czekaniem, jest dążeniem do czegoś, czekaniem na Kogoś, czekaniem na przychodzącego Chrystusa.
W polskiej tradycji Adwentu odprawiana jest codziennie rano Msza św. wotywna ku czci Matki Bożej, zwana roratami.

Roraty

To msza św. odprawiana co dzień ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiana przez cały adwent w dni powszednie. Nazwa ta pochodzi od słów pieśni na wejście: "Rorate caeli desuper" - "Spuśćcie rosę niebiosa". Zbawiciel jest tu porównany do rosy.  Najstarsze ślady odprawianej w Polsce Mszy św. roratniej sięgają XII w. W wieku XVI Roraty były już znane w całej Polsce.
W czasie Rorat pali się przy ołtarzu dodatkowa ozdobna świeca. Świeca ta symbolizuje Najświętszą Maryję Pannę, Matkę Zbawiciela.
 

Świeca roratnia

Biała świeca ozdobiona białą lub niebieską wstążką, zapalana w czasie Mszy św. roratniej. Jest symbolem Maryi, która podobnie jak jutrzenka wyprzedza wschód słońca, tak Ona poprzedziła przyjście Jezusa.

Lampion adwentowy

Innym przejawem adwentowej liturgii światła jest lampion. Przygotowuje się go najczęściej z brystolu lub kartonu. Stanowi on formę czworoboku zamkniętego, którego ścianki, podklejone od wewnątrz kolorową bibułką, przypominają gotyckie witraże z symbolami chrześcijańskimi lub scenami biblijnymi.

Wewnątrz umieszcza się świecę, która zapalana jest w czasie modlitw lub wieczornic adwentowych. Lampiony umieszcza się w domu na widocznym miejscu. Idąc na roraty, dzieci zabierają je ze sobą do kościoła. „W niektórych parafiach zachował się piękny zwyczaj, że ludzie gromadnie i ze światłami śpieszą na roraty" - wspomina w swoim przemówieniu papież Jan Paweł II. Lampion adwentowy umieszczony w domowym sanktuarium jest dobrą ilustracją do przypowieści Jezusa o roztropnych pannach, które zabrały oliwę do naczyń i z płonącymi lampami oczekiwały na przyjście Oblubieńca (Mt 25,1-13).

Wieniec adwentowy

Ten niemiecki zwyczaj znany jest w Polsce od ponad 160 lat. Na zielonym wieńcu umieszcza się 4 świece. Cala rodzina gromadząc się w niedzielny wieczór przy wspólnej modlitwie zapala kolejne świece jako znak czuwania i gotowości na przyjście Jezusa.
Wieniec adwentowy posiada bogatą symbolikę: światło, zieleń i krąg, które oznaczają wspólnotę oczekującą w miłości i radości na przyjście Pana. W Wigilię Bożego Narodzenia 4 palące się świece oznajmiają przyjście Jezusa który jest światłością świata.

 Wśród ciemności

Przez cały okres Adwentu w naszej świątyni odbywają się Roraty. Dla przypomnienia Roraty - to uroczysta Msza św. o Matce Bożej, rozpoczynająca się od słów: "Spuście rosę niebiosa z góry...". Wspaniałe były te Msze św. przy zgaszonych światłach, gdy świece rozświetlały stopniowo ciemności, aż w końcu robiło się prawie jasno, w czasie gdy cały kościół wypełniał się radosnym śpiewem "Gloria"

Za każdym razem rozważane są kolejne tajemnice naszej wiary związane z czasem Adwentu i naszym zbawieniem. Dzięki nim z większym zrozumieniem możemy modlić się do naszego Ojca i Pana.. Roraty przygotowują nas przede wszystkim na zbliżające się przyjście Jezusa Chrystusa.

Kocham ten czas i tęsknię za Bogiem

Przebywa wśród nas, lecz my Go nie znamy. Żyjemy na swój rachunek, postępujemy drogą "własnego zbawienia" sądząc, iż to nam wystarcza. To prawda, że szerokie jest życie i że nas pochłania. Nie mamy czasu na solidniejszą refleksję. A prawdę powiedziawszy, to nawet boimy się takiego spotkania, które domagałoby się od nas daru z siebie.
Wolimy raczej iść drogą naszego codziennego zbawienia, opartego na człowieczej wielkości. Często twierdzimy: jesteśmy dla siebie zbawieniem, wystarczamy sobie. Jednakże zapytajmy siebie samych, czy jest to naprawdę godzina naszej wielkości i zbawienia? - Chyba nie! Bo zbawienie zamknięte w samym człowieku nie jest prawdziwym i autentycznym zbawieniem. Nie jest włączeniem nas w samo źródło zbawienia, jakim jest Ten, który ciągle do nas przychodzi. Aby jednak zobaczyć, dostrzec i zauważyć Boga do nas przybywającego - potrzebny jest wysiłek, wyzbycie się przeciętności, potraktowania na serio swojego powołania. To powołanie jest twoją godziną. Możesz je podjąć, "zaryzykować" twoją osobistą przygodę z Bogiem. Godzina już jest, nadeszła, możesz zmienić się, przeobrazić i dać wyraz swej wartości. Możesz zatem odrzucić złudne pojmowanie zbawienia, które zasklepia się w ramach ograniczoności. Dziś wchodzisz w nowy okres Kościoła, okres adwentu. Jest to czas wielkiego oczekiwania na Chrystusa, oczekiwania na Boże Narodzenie, na Jego wejście do naszego codziennego życia. To cudowne słowo "adwent", pochodzące od łacińskiego adventus, oznacza przede wszystkim to, co możemy sobie nazywać „Adwentem Boga”, to znaczy Jego przyjściem. Zawołajmy przeto radośnie: "To dlatego, że istnieje Adwent Boga, istnieje także adwent człowieka, jego oczekiwanie i nadzieja". Doświadczając tajemnicy adwentu, niesiemy w sobie nierozdzielnie Adwent Boga i oczekiwanie człowieka. Nie dajmy się dłużej prosić, ale podnieśmy oczy ku Niebu i zawołajmy:

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Jak szybko mijają chwile, jak szybko mija czas - to już 5 lat minęło!

W święto św. Andrzeja Apostoła 30 listopada 2007 roku mija 5 lat, od kiedy na mocy dekretu ks. arcybiskupa ówczesny dziekan ks. kanonik Stanisław Zywert wprowadził na urząd Proboszcza naszej parafii obecnego proboszcza ks. Piotra Nowaka.

Ksiądz proboszcz urodził się 7 listopada 1961 roku we Wrześni. Święcenia kapłańskie otrzymał 4 czerwca 1988 roku. Przed przybyciem do parafii we Wszedniu był wikariuszem w Osieku n. Notecią, Bydgoszczy, Gnieźnie, Strzałkowie oraz w Strzelnie. Stąd po trzech miesiącach od śmierci ks. Andrzeja Siewniaka zostaje przeniesiony do parafii pw. Św. Andrzeja Boboli we Wszedniu, gdzie obejmuje probostwo. 1 grudnia br. ks. Piotr Nowak obchodzi V Jubileusz proboszczowskiej posługi. W czerwcu 2008 roku ks. Piotr obchodzić będzie 20 - lecie swojego kapłaństwa. Życzymy księdzu dużo zdrowia i jeszcze wielu kolejnych jubileuszy.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Jubileusz ks. radcy Edmunda Radomskiego

Dnia 15 listopada 2007 roku o godzinie 12.00 w kaplicy domowej  parafii św. Jana Apostoła w Mogilnie odbyła się uroczysta Msza św. z okazji jubileuszu 95 urodzin oraz przypadających następnego dnia imienin ks. radcy Edmunda Radomskiego. Uroczystej liturgii przewodniczył sam Jubilat, a sprawowana była w koncelebrze z: ks. Zenonem Lewandowskim z parafii farnej, ks. kanonikiem Janem Trojanowskim rezydentem w parafii farnej, ks. Janem Buczkowskim rezydentem w parafii klasztornej, ks. Markiem Chmara z Dąbrowy, ks. Jerzym Ziętkiem z  Niestronna, ks. kanonikiem Stanisławem Zywertem z Palędzia Kościelnego, ks. Janem Nawrockim z Trląga, ks. Sebastianem Huebnerem  z parafii pw. MBNP w Mogilnie oraz ks. Tomaszem Walterbachem z parafii Św. Faustyny w Mogilnie. Okolicznościową homilię wygłosił i w imieniu wszystkich księży dekanatu mogileńskiego życzenia złożył ks. proboszcz Zenon Lewandowski  - wicedziekan mogileński.

Na uroczystość przybyli również ks. prałat Eugeniusz Jaworski z Mogilna, ks. Jan Woźniak z  Kołodziejewa, ks. Leszek Paszkiewicz ze Słaboszewa, ks. Edmund Hamerski z Parlina, ks. Piotr Nowak proboszcz naszej parafii oraz rodzina, wierni, przyjaciele i delegacje.

Wszyscy złożyli księdzu najserdeczniejsze życzenia długich lat w zdrowiu i pogody ducha. Do tych życzeń przyłącza się również nasza cała wspólnota parafialna.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

..."Narodowe Święto Niepodległości dla Polaków powinno być najważniejsze, bowiem dopiero od odzyskania niepodległości Polska wróciła do rodziny państw europejskich jako suwerenny kraj"...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Adoracja Najświętszego Sakramentu i modlitwa za zmarłych

We wtorek 6 listopada przypadła w naszej parafii Adoracja Naświetszego Sakramentu. Połączona ona została tradycyjnie z modlitwą za zmarłych - odmówiliśmy Różaniec z wymieniankami za zmarłych.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Pamiętajmy o Zmarłych

Za kilkadziesiąt godzin zbierzemy się znowu w miejscu, gdzie spoczywają doczesne szczątki naszych najbliższych. Staniemy przy udekorowanych nagrobkach, by w tych dniach być jak najbliżej tych, którzy bardzo często byli sensem naszego życia, a ich odejście zburzyło dotychczasowy jego rytm. Staniemy tam, bo to przecież szczególne dni dla Wszystkich Świętych i Zmarłych. Bo tak nakazuje nam wielowiekowa tradycja nacechowana szacunkiem dla tych, którzy poprzedzili nas do domu Ojca.

Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny to dwa różne święta:

Pierwsze obchodzone jest 1 listopada. W tym dniu wspominamy bowiem wszystkich tych, którzy żyli przed nami i wypełniając w swoim życiu Bożą wolę osiągnęli wieczne szczęście przebywania z Bogiem w niebie. Kościół wspomina nie tylko oficjalnie uznanych świętych, czyli tych beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także wszystkich wiernych zmarłych, którzy już osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie. Widzi w nich swoich orędowników u Boga i przykłady do naśladowania.
        Wstawiennictwa Wszystkich Świętych wzywa się w szczególnie ważnych wydarzeniach życia Kościoła. Śpiewa się wówczas Litanię do Wszystkich Świętych, która należy do najstarszych litanijnych modlitw Kościoła.

Drugie obchodzone  2 listopada jest dniem modlitw za ludzi zmarłych, którzy oczekują na ostateczne spotkanie z Bogiem. O ile w Dniu Wszystkich Świętych czci się wszystkich tych, którzy po śmierci dostąpili zbawienia, o tyle obchodzony Dzień Zaduszny poświęcony jest modlitwom za osoby zmarłe, oczekujące na ostateczne pojednanie się z Bogiem. Tradycja obchodów tego święta sięga czasów biblijnych.

Nasz Wielki Rodak Jan Paweł II mówił w listopadzie 2003 roku w rozważaniach na "Anioł Pański", iż: "Modlitwa za zmarłych jest ważną powinnością, bowiem nawet jeśli odeszli w łasce i w przyjaźni z Bogiem, być może potrzebują jeszcze ostatniego oczyszczenia, by dostąpić radości nieba". Kościół więc nieustannie powierza w modlitwie eucharystycznej zmarłych, którzy byli z danej wspólnoty, a także tych, których wiarę znał jedynie sam Bóg: "Pamiętaj o tych, którzy odeszli z tego świata (...) oraz o wszystkich, których wiarę jedynie Ty znałeś". I to tutaj właśnie po raz kolejny objawia się to heroiczne wyznanie wiary w miłosierdzie Boże względem zmarłych. To ono jest w stanie uratować także takiego człowieka, który - choć według naszego rozeznania - jest daleki od miłości Bożej, nie ma zamkniętej drogi do życia wiekuistego w "Ojczyźnie Niebieskiej". Wiemy jedynie to, że ono jest bez miary. Może się oczywiście nie spełnić wtedy, kiedy człowiek się przed nim zamknie, kiedy nie chce przyjąć Bożej łaski.

          W całej Polsce 1-go i także 2-go listopada przez wszystkie cmentarze przechodzą nieprzeliczone rzesze ludzi, odwiedzających groby swych bliskich. W tych dniach, na grobach płoną znicze, na wszystkich składa się kwiaty. Obyczaj nakazuje zapalić światło także na grobach zapomnianych, takich których nie odwiedza już nikt bliski.
     Są to bowiem dni poświecone pamięci zmarłych i wielkie doroczne święta odprawiane ku ich czci. Terminy tych świąt wyznaczone zostały przez Kościół: w IX w., w 835 r. ustanowiona została przez papieża Jana XI uroczystość Wszystkich Świętych (1 listopada) ku czci zmarłych świętych - już zbawionych - i to zarówno świętych wyniesionych na ołtarze, jak i nikomu nie znanych. Przeszło sto lat później w 998 r. ustanowiony został w Kościele (dzięki św. Odilonowi, opatowi benedyktynów w Cluny) Dzień Zaduszny (2 listopada), dzień nabożeństw i modłów w intencji wszystkich zmarłych, a zwłaszcza dusz odbywających jeszcze pokutę czyśćcową.

Dzień Zaduszny

„Jezu Chryste, niebios Panie
Miłosierdzia Królu,
Okaż Boskie zmiłowanie
Duszom zmarłym w bólu.

Skróć tęsknotę, licznych grzechów
Nie obliczaj, Panie!
Przybliż im Swą światłość wieczną,
Boże zmiłowanie”.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Światowy Dzień Misyjny

Przedostatnia niedziela października jest od wielu lat obchodzona jako Światowy Dzień Misyjny w Polsce znany jako Niedziela Misyjna. Rozpoczyna ona Tydzień Misyjny. W 2007 r. hasłem tych obchodów są słowa:

Wszystkie Kościoły dla całego świata

Źródłem inspiracji do rozważań jest orędzie misyjne Benedykta XVI na rok 2007, wydane 27 maja 2007 r. w Watykanie. Ojciec święty wyjaśnia nam w nim: "Jest to wezwanie skierowane do Kościołów lokalnych na każdym kontynencie, aby wspólnie uświadomiły sobie, jak pilna jest potrzeba podjęcia na nowo pracy misyjnej w obliczu licznych i trudnych wyzwań naszej epoki. (...) Musimy jeszcze wiele dokonać, aby odpowiedzieć na misyjne wezwanie, jakie Chrystus kieruje niestrudzenie do każdego ochrzczonego. Zwraca się On przede wszystkim do tak zwanych Kościołów o długiej tradycji, które w przeszłości nie tylko wspomagały misje środkami materialnymi, ale wysyłały na nie licznych kapłanów, zakonników, zakonnice i świeckich, dzięki czemu powstawał sprawny system współpracy między chrześcijańskimi wspólnotami. Ta współpraca przyniosła obfite owoce apostolskie zarówno w młodych Kościołach w krajach misyjnych, jak i we wspólnotach kościelnych, z których wywodzili się misjonarze".
Opracowane przez Krajowe Biuro PDM materiały liturgiczne proponują na kolejne dni Tygodnia Misyjnego konkretne intencje modlitw oraz rozważenie określonych tematów misyjnych; dotyczą one zadania niesienia Ewangelii przez misjonarzy poganom. Grupą szczególnie cenną jest młodzież - zarówno ewangelizująca, jak i ewangelizowana. W posłudze misjonarzy ważną rolę odgrywają Papieskie Dzieła Misyjne, będące dla każdego z nich zapleczem modlitwy i wsparcia materialnego.



Misje to różnego rodzaju przedsięwzięcia, w których wysłani przez Kościół głosiciele Ewangelii idą na cały świat, realizując nakaz Chrystusa: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przekazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata". Misjonarze podejmują wysiłek ewangelizacji i tworzenia Kościoła wśród narodów i grup społecznych, które nie wierzą w Chrystusa. Z posiewu słowa Bożego mają się zrodzić nowe Kościoły partykularne, wyposażone we własne siły i własną dojrzałość

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

VII Dzień Papieski

W niedzielę 14 października br. w całym kraju obchodzony był VII Dzień Papieski. W obchody tego dnia włączyła się także nasza parafia. Podczas wszystkich mszy św. modliliśmy się o rychłą beatyfikację i kanonizację Sługi Bożego Jana Pawła II. Nasza parafia włączyła się również w zbiórkę pieniędzy na stypendia dla zdolnej, lecz ubogiej młodzieży, która co roku odbywa się w związku z tym dniem.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Październik miesiącem Różańca Świętego

Poprawne odmawianie różańca oznacza odmawianie modlitwy oraz medytację w tym samym czasie. Dzięki temu odmawianie różańca jest tak wspaniałym przeżyciem duchowym. Każda z tajemnic różańca koncentruje się na jednym ważnym wydarzeniu z życia Jezusa Chrystusa i jego matki, Maryji.  Wyróżniamy 20 tajemnic różańca, które dodatkowo podzielone są na 4 grupy: Tajemnice Radosne, Tajemnice Światła, Tajemnice Bolesne i Tajemnice Chwalebne.

 Tajemnice powinno się odmawiać następująco: poniedziałek (tajemnice radosne), wtorek (tajemnice bolesne), środa (tajemnice chwalebne), czwartek (tajemnice światła), piątek (tajemnice bolesne), sobota (tajemnice radosne) i niedziela (tajemnice chwalebne).

Modlitwa Różańcowa stanowi swego rodzaju streszczenie Ewangelii i składa się z czterech tajemnic opisujących wydarzenia z życia Jezusa i Maryi.

Przyjmuje się, że jedna część Różańca czyli jedna tajemnica powinna być odmawiana w danym dniu. Tak więc nie jest konieczne odmawianie Pełnej Modlitwy w ciągu jednego dnia, czy za jednym razem. Wystarczy odmówić jedną część czyli jeden "sznur" różańca. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby raz dziennie odmówić Pełną Modlitwę Różańcową. Jeśli jednak chcesz odmówić jeden sznur różańca w ciągu dnia, to postaraj się stosować zasadę:

Tajemnice Różańca ...

Każda z czterech części Pełnej Modlitwy Różańcowej składa się z 5 Tajemnic :

Tajemnica Radosna
Poniedziałek i Sobota

1.      Zwiastowanie Maryi, iż jest matką Syna Bożego.

2.      Nawiedzenie świętej Elżbiety.

3.      Narodzenie Pana Jezusa.

4.      Ofiarowanie Jezusa w świątyni.

5.      Odnalezienie Pana Jezusa wśród uczonych w świątyni.

Tajemnica Światła
Czwartek

1.      Chrzest Pana Jezusa w Jordanie.

2.      Objawienie Siebie na weselu w Kanie.

3.      Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia.

4.      Przemienienie na górze Tabor.

5.      Ustanowienie Eucharystii.

Tajemnica Bolesna
Wtorek i Piątek

1.      Modlitwa Pana Jezusa w Ogrodzie Oliwnym (Ogrójcu).

2.      Biczowanie Pana Jezusa.

3.      Ukoronowanie koroną z cierni.

4.      Dźwiganie krzyża przez Pana Jezusa.

5.      Śmierć na krzyżu.

Tajemnica Chwalebna
Środa i Niedziela

1.      Zmartwychwstanie Pana Jezusa.

2.      Wniebowstąpienie Pana Jezusa.

3.      Zesłanie Ducha Świętego.

4.      Wniebowzięcie Maryi.

5.      Ukoronowanie Maryi na Królową Nieba i Ziemi.

Każda z 5 tajemnic w danej części odpowiada jednej dziesiątce Różańca.
Dziesiątka Różańca - 10 razy Zdrowaś Maryjo ...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Więcej zdjęć do pobrania tutaj

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Boże Ciało

fot. Arkadiusz  Łabuszyński

<w górę>

fot. Magdalena Gwiazda

<w górę>

Na modlących się w wieczerniku Apostołów wraz z Matką Najświętszą zstępuje Duch Święty. Jego znakiem jest szum wiatru i ogień.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

W Twierdziniu przy figurze w czasie majowym gromadzą sie parafianie by odmówić Litanię Loretańską - odprawić Nabożeństwo Majowe. Czyż to nie wspaniale, że wracamy do tej pięknej starej tradycji, która pośród rozlicznych obowiązków pozwalała na chwilę wspólnego spotkania z Matką Bożą, którą przecież my Polacy szczególnie kochamy!. Wszakże Pismo Świete mówi o tym, ze jest czas pracy, odpoczynku, ale i również modlitwy, czyli rozmowy człowieka z Bogiem. W naszej parafii jest jeszcze kilka miejsc, krzyży i figur; czy i tam Maryja usłyszy te piękne słowa pieśni : "Chwalcie łąki umajone...". Jeszcze jest czas, choć majowych dni zostało już mało!.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Odpust

 xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Pierwsza Komunia św

 xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Maj miesiącem Maryi Pieśnią wesela witamy, o Maryjo, miesiąc Twój. My Ci z serca cześć składamy, Ty nam otwórz łaski zdrój. W tym miesiącu ziemia cała życiem, wonią, wdziękiem lśni, Wszędzie Twoja dźwięczy chwała, gdy majowe płyną dni.

Od dawna uważa się Polskę za naród pielegnujący z upodobaniem różne rodzaje kultu Matki Bożej. Jest tak od czasu "Bogurodzicy", śpiewanej przez polskie rycerstwo, poprzez wielką Nowennę Tysiąclecia aż po dzień dzisiejszy. Polacy cieszą się w świecie opinią narodu szczerze miłującego Matkę Bożą. Wystarczy tylko zajrzeć do naszego kalendarza, aby zobaczyć ile mamy w całym roku świąt maryjnych! W Kościele okres szczególnej czci Królowej Niebios przypada w maju.

W tym najpiękniejszym miesiącu w roku, kiedy zachwyca nas bujna zieleń i drzewa kwitnące w sadach, gromadzimy się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i figurach przydrożnych. Wiadomo wszak nie od dzisiaj: Matka Boża Majowa to odwieczna Polski Królowa! Pierwsze nabożeństwa majowe zaczęto odprawiać w Polsce w połowie XIX wieku w Płocku, Toruniu, Nowym Sączu, Krakowie, a od 1852 r. uroczyście w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Po 30 latach stało się ono bardzo popularne i znane w całym kraju.

Centralną częścią nabożeństwa majowego jest Litania Loretańska, jeden ze wspaniałych hymnów na cześć Maryi, w którym wysławiane są Jej wielkie cnoty i przywileje, jakimi obdarzył Ją Bóg. Litania Loretańska powstała w XII wieku, prawdopodobnie we Francji, a zatwierdził ją oficjalnie papież Sykstus V. Nazwę Loretańską otrzymała od miejscowości Loretto we Włoszech, gdzie była szczególnie propagowana i odmawiana.

We włoskiej prowincji Ancona znajduje się miejscowość Loretto, znana w świecie ze slynnego sanktuarium maryjnego. Przez długie lata wierzono, że Santa Casa, czyli domek, w którym Maryja przyszła na świat, a potem poczęła Zbawiciela, przeniesiono, po zajęciu Ziemi Świętej przez muzułmanów, z Nazaretu do Dalmacji, potem na włoski brzeg Adriatyku, a wreszcie do Loretto. Na pamiątkę tego pięknego, średniowiecznego podania, w 1632 r. wprowadzono nawet uroczystość Przeniesienia Domku Najświętszej Maryi Panny. I chociaż badania archeologiczne w latach trzydziestych wykluczyły taką możliwość, to jednak żarliwa pobożność maryjna w Loretto była i nadal jest autentyczna. Najlepiej świadczy o tym popularność litanii loretańskiej.

Jej tekst miał przedłożyć w 1578 r., do zatwierdzenia papieżowi Grzegorzowi XIII, archidiakon Guido Candiotti. 11 czerwca 1587 r. Sykstus V obdarzył "Litanię loretańską" dwustu dniami odpustu. Kolejne odpusty przypisali do niej Pius VII i Pius XI. W 1631 r. Święta Kongregacja Obrzedów zakazała dokonywania w tekście samowolnych zmian; te które następowały posiadały aprobatę Kościoła. Kiedyś w litanii było więcej tytułów, m. in.: Mistrzyni pokory, Matko Miłosierdzia, czy Bramo odkupienia. Później pojawiały się inne wezwania: Królowo Różańca Świętego (1675), Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta (1846), Matko Dobrej Rady (1903), Królowo pokoju (1917), Królowo Wniebowzięta (1950), Matko Kościoła (1980), Królowo Rodziny (1995).

W litanii wymieniane są kolejne tytuły Maryi: jest ich w sumie 49, a w Polsce 50. Dlaczego? Bo, po zatwierdzeniu liturgicznego święta NMP Królowej Polski 3 maja, dołączono 12 października 1923 r. tytuł: Królowo Polskiej Korony, przekształcony po drugiej wojnie światowej na: Królowo Polski. W ostatnim czasie dodano też tytuł Królowo Rodziny po wezwaniu Królowo Rózańca Świętego.

A w Loretto, oprócz słynącej łaskami figurki Matki Bożej z Dzieciątkiem, wykonanej z drewna cedrowego, znajduje się m.in. baldachim uszyty z namiotu Kara Mustafy. Ofiarował go 15 października 1684 r., razem ze sztandarem, Jan III Sobieski, jako wotum wdzięczności za zwycięstwo nad Turkami pod Wiedniem.

Szczególnym akordem nabożeństwa majowego jest antyfona "Pod Twoją obronę", wielkie błaganie ziemskiego ludu do Maryi, modlitwa ziemskich tułaczy, pokrzepiająca i dodająca otuchy w chwilach trwogi, rzucająca na kolana nawet obojętnych religijnie.

Składajmy cześć Maryi w majowe wieczory. Niech w naszych sercach znajdzie się chwila wewnętrznej ciszy, pragnienie serca, by swe myśli wznieść do Bogurodzicy. W Jej bowiem rękach Bóg złożył wszystkie skarby swych łask, które Ona hojnie rozdaje swym ziemskim dzieciom.

<w górę>

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Rozpoczął się miesiąc maj!!!

PAWEŁ VI   ENCYKLIKA W SPRAWIE MODŁÓW DO MATKI BOŻEJ W MIESIĄCU MAJU

MENSE MAIO

Do Czcigodnych Braci Patriarchów, Arcybiskupów i Biskupów oraz innych Ordynariuszy zachowujących wspólnotę ze Stolicą Apostolską.
Czcigodni Bracia - pozdrowienie i błogosławieństwo Apostolskie.

MIESIĄC MAJ POŚWIĘCONY JEST BOGURODZICY

1. Z nadejściem miesiąca maja, który pobożność wiernych już od dawna poświęciła Maryi Bogurodzicy, a duch Nasz przepełnia się radością, dostrzegamy wzruszające widowisko wiary i miłości, jakie wkrótce przedstawi cała ziemia na cześć Królowej Niebios. W tym bowiem miesiącu chrześcijanie, i w świątyniach i w domach, składają Bogurodzicy Dziewicy z tradycji przejęte hołdy czci i miłości. A w zamian zazwyczaj w tym czasie spływają z tronu naszej Matki częstsze i obfitsze dary Bożego zmiłowania.
2. Powyższa pobożna praktyka związana z miesiącem majem jest Nam bardzo przyjemna i napełnia Nas pociechą, a to dlatego, że czci Maryję i przynosi ludowi chrześcijańskiemu obfite owoce. Maryja jest drogą, która wiedzie do Chrystusa, a wszelkie spotkanie z Maryją jest bez wątpienia spotkaniem z Chrystusem. Czego bowiem szukamy, uciekając się ciągle do Maryi? Tylko Chrystusa, który spoczywa w Jej ramionach, to jest poszukujemy Go w Niej, przez Nią i z Nią. Do Chrystusa, swego Zbawcy powinni się zwrócić ludzie w zamieszaniu i niebezpieczeństwach tego świata, tym bardziej, że potrzeba ich dusz kieruje ich do Jezusa jako do portu ocalenia i źródła życia nadprzyrodzonego.
3. Mianowicie miesiąc maj zachęca nas do tego, by częściej i ufniej prosić Maryję, której najłaskawsze Serce chętniej w tym czasie przychyla się do naszych próśb. Dlatego Nasi Poprzednicy w tym miesiącu, Bogurodzicy poświęconym, zachęcali społeczność chrześcijańską, by zanosiła publiczne modły do Maryi, kiedy domagały się tego potrzeby Kościoła lub niebezpieczeństwa grożące światu. Okoliczności bieżącej chwili zmuszają Nas, Czcigodni Bracia, wezwać katolików do tego rodzaju modłów. Jeśli bowiem przyjrzymy się potrzebom Kościoła, uznamy powagę obecnego czasu. Nie ma więc bardziej naglącej i poważniejszej sprawy, niż wezwać wszystkich chrześcijan do modlitwy.

POWODY WEZWANIA DO MODLITWY

4. Pierwszą poważną przyczyną zanoszenia modłów jest przeżywanie okresu II Watykańskiego Powszechnego Soboru. Ten ogromny zjazd stawia przed Kościołem bardzo ważkie zagadnienie, jak należycie się dostosować do potrzeb nowych czasów. Od pomyślnego wyniku tego przedsięwzięcia zależą przyszłe koleje Oblubienicy Chrystusowej, czy też los bardzo wielu dusz, i to na długi okres czasu. Obecnie z woli Bożej wybiła poważna godzina nie tylko dla życia Kościoła, ale i dla dziejów świata.
5. Prace tego Soboru po największej części się zakończyły, jednak na najbliższej i ostatniej sesji czekają Was, Czcigodni Bracia, bardzo odpowiedzialne zajęcia. Potem nastąpi okres nie mniej poważny, niż czas Soboru, a mianowicie wprowadzenie w czyn jego uchwał. Wtedy zespolone siły duchowieństwa i świeckich .będą potrzebne do tego, by posiew Soboru wydał obfity plon. Abyśmy uzyskali światło umysłu i dary niebieskie konieczne dla ukończenia tak wielkiego dzieła, pokładamy Naszą nadzieję w Tej, Którą na zakończenie poprzedniej sesji z radością ogłosiliśmy Matką Kościoła. Ona to od początku Soboru z matczyną troskliwością pomagała nam, tak i obecnie nie przestanie nam przychodzić z pomocą aż do końca rozpoczętego dzieła.
6. Drugą przyczyną tej zachęty jest obecne położenie wielu narodów, w bieżącej chwili bardzo ciemne i niepewne, o czym dobrze wiecie, Czcigodni Bracia. Znowu zagraża niebezpieczeństwo najwyższemu dobru pokoju. W tych bowiem czasach podstępnie wzmagają się, jak widzimy, spory między narodami, zamieszkującymi różne części świata. Dzieje się to, mimo bardzo strasznych doświadczeń dwóch poprzednich wojen, które skrwawiły pierwszą połowę tego wieku. Widzimy, że ludzie w wielkim niebezpieczeństwie chwytają za broń i nie chcą pertraktować celem usunięcia różnicy zdań, które dzielą umysły. Z tego wynikają niewypowiedziane cierpienia całej ludności niektórych narodów. Powodują je zamieszki, ukryta i podstępna wojna, prawdziwe walki, które z każdym dniem wzmagają się i stają się bardziej zacięte. Mogą one rozniecić iskrę nowej i strasznej wojny.

WEZWANIE DO RZĄDZĄCYCH

7. Patrząc na te poważne niebezpieczeństwa grożące ludzkiej rodzinie i świadomi Naszych obowiązków Najwyższego Pasterza, musimy wyrazić naszą troskę i lęk, że spory te prowadzą do krwawej wojny.
Dlatego zaklinamy wszystkich Rządców narodów, by nie przeciwstawiali się pokojowi upragnionemu przez rodzaj ludzki. Niech robią, co mogą, by zachować zagrożony pokój. Niech nie przestają skwapliwie popierać rozmów i układów między ludźmi jakiegokolwiek stanu i godności, które należy prowadzić, byleby powstrzymać niebezpieczne posługiwanie się bronią i straszne stąd płynące niebezpieczeństwa doczesne, duchowe i moralne. Posługując się środkami prawnymi, niech usiłują rozpoznać wszelkie szczere pragnienie pokoju, niech je podtrzymają i wprowadzą w czyn. Niech zawierzą rzetelnie dobrej woli tak, aby słuszna sprawa należytego porządku wzięła górę nad motywami skłaniającymi do zamieszek i ruin.
8. Z ubolewaniem dostrzegamy, że w tym opłakanym położeniu bardzo często nie zwraca się uwagi na święty i nienaruszony charakter życia ludzkiego i wprowadza się sposoby postępowania zupełnie sprzeczne z poczuciem moralnym i zwyczajami cywilizowanego narodu. Wobec tego powinniśmy podnieść głos w obronie godności ludzkiej i cywilizacji chrześcijańskiej, aby powstrzymać ukrytą i podstępną wojnę, akty gwałtu i terroru, ściąganie zakładników, represje stosowane wobec bezbronnych ludów. Te wykroczenia są tego rodzaju, że powstrzymują postęp poczucia sprawiedliwości i ludzkości, coraz bardziej doprowadzając do rozpaczy umysły walczących, a wreszcie mogą zamknąć ostatnie drogi, stojące otworem dla dobrej woli, lub są w stanie utrudnić negocjacje, które - o ile są szczere - mogą doprowadzić do pokojowego układu.
9. Jak Wam wiadomo, Czcigodni Bracia, tej Naszej troski nie powoduje jakiś osobisty interes, ale jedynie chęć otoczenia opieką ofiar tych nieszczęść i staranie o prawdziwy dobrobyt wszystkich ludów. Atoli, jak się spodziewamy, świadomość odpowiedzialności, jaką ponoszą wobec Boga i ludzi Rządcy narodów, będzie miała takie znaczenie, że podejmą oni szlachetne wysiłki, by w miarę możności usunąć rzeczywiste i psychologiczne przeszkody, utrudniające szczerą zgodę.

POKÓJ DZIEŁEM BOŻYM

10. Jednak pokój jest nie tylko naszym ludzkim dziełem, lecz także a nawet szczególnie darem Bożym. Pokój z nieba się wywodzi i wtedy rzeczywiście wśród ludzi zapanuje, kiedy będziemy godni otrzymać ten dar od Wszechmogącego Boga. W Jego rękach znajduje się los i szczęście ludów oraz serce ludzi. Uzyskamy najwyższe dobro pokoju, usilnie i czujnie błagając o nie Boga. Kościół od początku swego istnienia zwykle to czynił. Zanosił te modły za wstawiennictwem N. M. P. Królowej pokoju.

ZNACZENIE WSTAWIENNICTWA MARYI

11. Niech więc w Maryjnym miesiącu, Czcigodni Bracia, z większą gorliwością i ufnością wznoszą się błagania do Bogurodzicy, by uprosić Jej łaskę i dary. Jeśli poważne wykroczenia ludzi obrażają sprawiedliwość Bożą i zasługują na słuszną karę, nie mniej nie wolno zapominać, że jest On "Ojcem Miłosierdzia i Bogiem wszelkiej pociechy" (2 Kor 1, 3). Bóg ustanowił Najświętszą Maryję Pannę hojną szafarką swych darów.
12. Maryja zaznała przykrości tego śmiertelnego życia, mozołu codziennej pracy, uciążliwych trosk, jakie przynosi ze sobą ubóstwo, a nade wszystko zniosła cierpienia Kalwarii. Niech Maryja łaskawie wysłucha głosów pobożnych, jakie zewsząd wznoszą się do Niej z ziemi, błagając Ją o pokój. Niech Ona oświeci umysły Rządców. Niech wreszcie uprosi Boga, by On, Który rozkazuje wiatrom i burzom, uspokoił zawieruchę skłóconych umysłów i "dał pokój za dni naszych". Oby Bóg udzielił prawdziwego pokoju, opartego na sprawiedliwości i miłości jako na mocnym i silnym fundamencie. Najprzód sprawiedliwość jest podstawą pokoju, gdyż należy uznać prawa słabych i silnych. Następnie pokój wywodzi się z miłości, która strzeże przed błędnymi nadużyciami egoizmu. Miłość sprawi, że obrona praw jednego człowieka nie przemieni się w zapomnienie i pogwałcenie prawa, które posiada drugi człowiek.

WEZWANIE DO BISKUPÓW

13. Prosimy Was, Czcigodni Bracia, abyście w odpowiedni sposób podali do wiadomości wiernych Waszej trosce powierzonych te Nasze życzenia i zachęty. Również postarajcie się, by w bieżącym miesiącu maju ogłoszono specjalne publiczne modły, w intencjach wyżej wyznaczonych, w poszczególnych diecezjach i parafiach, które mają się odbyć zwłaszcza w święto Najświętszej Maryi Panny Królowej.

WARTOŚĆ MODLITW DZIECI I RÓŻAŃCA

14. Widzicie, że szczególną nadzieję pokładamy w modlitwach dzieci i cierpiących, ponieważ ich głosy przenikają niebo oraz łagodzą Bożą sprawiedliwość. Odpowiednią mamy też sposobność, by nie zaniedbywać praktyki różańca, lecz do niego usilnie zachęcać. Ten sposób modlitwy jest bardzo miły Bogurodzicy Dziewicy i tak często zalecany przez Papieży. Różaniec daje wiernym najlepszą okazję, by słodko i skutecznie przekonać się o prawdziwości przykazania Boskiego Mistrza: "Proście a będzie wam dane; szukajcie a znajdziecie; pukajcie a będzie wam otworzone" (Mat 7, 7).
15. Przejęci tymi uczuciami i kierując się błogą nadzieją że wszyscy odpowiecie szybko i z ochotą na Naszą zachętą, udzielamy Wam Czcigodni Bracia, i wszystkim trzodom Waszej trosce powierzonym Apostolskiego Błogosławieństwa.

Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 29 kwietnia 1965 r a w drugim Naszego Pontyfikatu.

<w górę>

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Spowiedź Święta dzieci

W sobotę dnia 21 kwietnia 2007r w naszym kościele odbyła się pierwsza Spowiedź Święta dzieci przygotowujących się do I Komunii Świętej.

Niedziela Miłosierdzia Bożego

Pierwsza niedziela po Wielkanocy, kiedy obchodzimy w całym Kościele Święto Miłosierdzia Bożego, jest bardzo dobrym momentem do przypomnienia osoby i życia św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Zechciejmy się zatrzymać nad śladami samej Świętej.

Tydzień po świętach wielkanocnych w Niedzielę zwaną w tradycji „Białą”, obchodzimy Święto Miłosierdzia Bożego. To była wola samego Boga, którą wyraził za pośrednictwem św. Siostry Faustyny, zakonnicy ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, a stało się to 22 lutego 1931 roku. Pragnę, aby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia.

Kiedy czytamy „Dzienniczek” znajdujemy, że święto to jest „ostatnią deską ratunku” dla dusz, a jego obchodom towarzyszy obietnica niezwykłej łaski. Poprzez uczestnictwo w sakramentach: Pojednania i Eucharystii oraz całkowite powierzenie się Bogu i Jego Miłosierdziu, człowiek otrzymuje szansę zupełnego odpuszczenia win i kar.

Jan Paweł II 17 sierpnia 2002 roku w Łagiewnikach podkreślił z cała mocą, że „nie ma dla człowieka innego źródła nadziei, jak miłosierdzie Boga. Pragniemy z wiarą powtarzać: Jezu, Ufam Tobie!... W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście!”. Św. Faustyna w sposób szczególny wskazuje na ten jeden z przymiotów Boga jakim jest Miłosierdzie. Ale jesteśmy również my, młodzi ludzie żyjący na przełomach XX i XXI wieku, aby być miłosiernymi. Tylko wtedy sami dostąpimy miłosierdzia. Przekazując przesłanie miłosierdzia Jezusa ludziom, św. Siostra Faustyna przekazała nam formy kultu, których oczekuje od nas Jezus Chrystus. Są nimi: oddawanie czci Miłosierdziu Bożemu za pośrednictwem obrazu „Jezu, ufam Tobie!”, , zaprowadzenie obchodów Święta Miłosierdzia Bożego, przeżywanie Godziny Miłosierdzia i okazywanie uczynków miłosierdzia względem bliźnich. Mamy cały czas stawać się Apostołami Bożego Miłosierdzia, które widoczne będzie w naszych: czynach, sowach i modlitwie.

Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia w 1905 roku w Głogowcu. Dwadzieścia lat później wstąpiła do Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Pod koniec postulatu dostała habit zakonny i przyjęła imię zakonne Maria Faustyna. Często przez cały czas pobytu w Zakonie była przenoszona z domów zakonnych. Ponad rok przebywała tylko w: Płocku, Wilnie i Krakowie. W zakonie zajmowała się przeważnie pracą w kuchni, w ogrodzie. W 1933 roku przyjęła śluby zakonne w krakowskich Łagiewnikach. Następnie wyjeżdza do Wilna, potem znajduje się jeszcze w: Walendowie, Derdach, Krakowie. Tam w klasztorze krakowskim 5 października 1938 roku umiera.

Mija tydzień od Świąt Wielkanocnych. Od Wielkiego Piątku codziennie w Kościołach wierni modlą się Nowenną do Miłosierdzia Bożego, aby jeszcze lepiej się przygotować do Święta Miłosierdzia Bożego. W sposób szczególny wezwani do tej modlitwy są Polacy, bo to – jak mówił Jezus- z Polski wyjdzie „iskra”, dzięki której świat zostanie przygotowany na Jego powtórne przyjście. Mamy starać się, tak żyć, aby były obecne słowa: „Nie zazna ludzkość uspokojenia, dopóki nie zwróci się z ufnością do Miłosierdzia Mojego”.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Chrystus prawdziwie zmartwychwstał!

Wielkanoc jest najstarszym, największym i Centralnym świętem chrześcijańskim. Gdyby bowiem Chrystus nie zmartwychwstał, nie obchodzilibyśmy żadnych innych świąt, którymi w ciągu całego roku się cieszymy. Nie byłoby również wspólnoty chrześcijan- której fundamentem jest przecież Zmartwychwstanie Chrystusa.

Święta Wielkanocne wzięły swój początek od żydowskiej Paschy, czyli wyjścia Narodu Wybranego z niewoli egipskiej do Ziemi Obiecanej. Żydzi świętowali Paschę 14-go dnia księżycowego miesiąca Nisan. Wtedy to dokonała się Chrystusowa Pascha, przejście Chrystusa przez śmierć do chwały zmartwychwstania. Na soborze nicejskim w roku 325 ustalono, że Wielkanoc w Kościele będziemy obchodzić w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, gdyż wówczas najprawdopodobniej nastąpiło Zmartwychwstanie Chrystusa. Za czasów Jezusa w święto Paschy gromadzili się w Jerozolimie wszyscy wyznawcy Mojżesza. Składali baranka wielkanocnego we wspólnej ofierze, a potem go spożywali. Dziś Chrystus Zmartwychwstały gromadzi swoich uczniów, jako Baranek Boży składa się w ofierze i zaprasza ich na ucztę, na której daje im spożywać swoje Ciało i Swoją Krew. Jest to nasza Pascha, nasze przejście do nowego życia. Krew bowiem Chrystusa - Baranka ocala nas od grzechu i śmierci i czyni nas godnymi udziału w uczcie wiekuistej radości. Dlatego od najdawniejszych czasów w naszej polskiej tradycji, centrum stołu świątecznego zajmuje baranek wielkanocny z chorągiewką i radosnym napisem: Alleluja.
Począwszy od papieża Grzegorza Wielkiego chrześcijanie w tym dniu pozdrawiali się słowami: Chrystus zmartwychwstał. Odpowiedź brzmiała: Zmartwychwstał prawdziwie! Miło byłoby, gdybyśmy ten chwalebny, bardzo stary zwyczaj chrześcijański dzisiaj wskrzesili, tym bardziej, że jest on jeszcze żywy do dziś w Kościele Wschodnim. W ciągu całego więc Okresu Wielkanocnego, lub choćby w same święta, pozdrawiajmy się słowami: Chrystus Zmartwychwstał! - Prawdziwie Zmartwychwstał!

O północy lub o świcie we wszystkich kościołach parafialnych odprawia się tzw. Rezurekcję, czyli Mszę św. o Zmartwychwstaniu Pańskim. Przed Mszą św. kapłan udaje się do Grobu Chrystusa, odprawia krótki obrzęd rezurekcyjny, bierze Najświętszy Sakrament i wyrusza radosna procesja dookoła kościoła ze śpiewem pieśni "Wesoły nam dzień dziś nastał".

Rezurekcja i dzielenie się jajkiem...
Odprawiana w Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego Msza święta rezurekcyjna połączona była kiedyś ze swego rodzaju oprawą artystyczną (salwy z dział i pistoletów). W niektórych miejscach wciąż praktykowany jest zwyczaj pozdrawiania się tego dnia słowami: „Chrystus Zmartwychwstał” i odpowiadania: „Prawdziwie zmartwychwstał”. Spożywanie wielkanocnego śniadania w rodzinnym gronie rozpoczyna się od podzielenia się poświęconym jajkiem (symbolem życia) i złożenia sobie życzeń.

 
Mamy nadzieję, że te kilka słów o historii Wielkanocy i zwyczajach z nią związanych, będą wszystkim  pomocne w dobrym przeżywaniu tej pięknej uroczystości.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Triduum Paschalne

Wielki Czwartek Najstarszy dokument opisujący liturgię Wielkiego Tygodnia w Jerozolimie z IV wieku, mówi o dwóch Mszach św. w Wielki Czwartek. Dwie Msze św. w tym dniu odprawia się kościołach katedralnych. Rano biskup koncelebruje, razem ze wszystkimi kapłanami z całej diecezji uroczystą Mszę św. z poświęceniem Krzyżma (oliwa zmieszana z balsmem, używane w sakramencie bierzmowania i sakramencie chrztu) i oleju chorych.
We wszystkich innych kościołach wolno w tym dniu odprawić tylko jedną Mszę św. w godzinach wieczornych. Nazywamy ją "Mszą Wieczerzy Pańskiej". Rozpoczyna ona Triduum Paschalne, które stanowi Wielki Piątek, W. Sobotę i Niedzielę Zmartwychwstania.
Ostatnia wieczerza miała miejsce w noc z czwartku na piątek i należała według żydowskiej rachuby czasu do piątku. Doba trwała od zachodu, do zachodu słońca. Dlatego, dniem zarówno pierwszej Ofiary Eucharystycznej jak i Ofiary Krzyża, jest ten sam dzień - Wielki Piątek. I tu widzimy ścisły związek Krzyża, Zmartwychwstania i Eucharystii.

Wielki Piątek W tym dniu gromadzimy się na sprawowaniu pamiątki męki i śmierci Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Liturgia zaprasza nas do rozważania biblijnego opisu męki Pańskiej, a następnie adoracji i uczczenia Krzyża świętego. W tym dniu nie odprawia się Mszy św. Po liturgii eucharystycznej Ciało Chrystusa przenosi się uroczyście do adoracji do tak zwanego Grobu Pańskiego. Wielka Sobota jest dniem, w którym nie odprawia się Mszy św. ani innych nabożeństw. Przez cały dzień, wierni nawiedzają Grób Pański i czuwają na modlitwie, pamiętając, że jest tam obecny pod osłoną chleba Uwielbiony i Zmartwychwstały Pan.

Wielka Sobota W tym dniu święci się pokarmy. W Polsce wierni przynoszą w pięknie przystrojonych koszykach, chleb, wędlinę, masło, chrzan, sól i jajka. Nie powinno w nim zabraknąć baranka, który symbolizuje Chrystusa. W tym dniu, każdy pokarm ma swoje znaczenie : chrzan, przynosimy na znak męki Pana Jezusa, która zamieniła się w słodycz, a symbolem tej słodyczy jest masło. Poświęcone jajka, symbolizują nowe życie Zmartwychwstałego Pana. Przez święcenie pokarmów, Kościół błogosławi byt doczesny; podkreśla dostojność ciała, które w tym dniu osiągnęło nieśmiertelność. Chrystus po zmartwychwstaniu jadł chleb i rybę, by przekonać uczniów, że jest naprawdę żywym człowiekiem.

Wigilia Paschalna Noc paschalną rozjaśnia zmartwychwstały Chrystus. Jest to naprawdę Wielka Noc, jest to najważniejsze wydarzenie w dziejach świata i ludzkości. W niej dokonało się przejście ze śmierci do nowego życia, przez zmartwychwstanie. Cała dynamika nocy paschalnej, skupia się wokół życia w Chrystusie, dlatego cała jej liturgia, pełna jest symboli życia: światło - słowo - woda - uczta. Znaki te stanowią również główną treść kolejnych części Wigilii Paschalnej. Uroczystym ogłoszeniem zmartwychwstania Chrystusa i wezwania całego stworzenia do udziału w tryumfie Zmartwychwstałego jest Procesja Rezurekcyjna .

Niedziela Wielkanocna Rozpoczyna się Wigilią Paschalną, czyli Mszą św. Zmartwychwstania Pana, którą rozpoczyna się w sobotę wieczorem lub w nocy.

W naszym Kościele Triduum Paschalne ze względu na chorobę ks. proboszcza odprawił Ojciec Dawid - Franciszkanin z Pakości.

fot. Tomasz Łabuszyński

<w górę>

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

W hołdzie Janowi Pawłowi II w 2-gą  rocznicę śmierci

1920 - 2005

2 lata temu, 2 kwietnia 2005 r. o godz. 21:37 świat obiegła wiadomość: Ojciec Święty, Jan Paweł II, nie żyje. Po 26-letnim pontyfikacie odszedł Papież, którego już za życia zwano Wielkim. Po jego śmierci wśród pielgrzymów na placu św. Piotra pojawiły się transparenty z napisem "Santo subito" - "święty natychmiast".

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

fot. Tomasz Łabuszyński

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Dzień Życia

 W Kościele Dzień Świętości Życia obchodzony jest od prawie 10 lat. Dzień ten obchodzony 25 marca w kościelną uroczystość Zwiastowania Pańskiego ustanowiono w odpowiedzi na apel Jana Pawła II zawarty w encyklice "Evangelium vitae". Uchwałę w tej sprawie podjęło w 1998 r. podczas 293. zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski. W tym roku  święto przypada wyjątkowo 26 marca.

Dzień Świętości Życia to święto dla wszystkich ludzi, w każdej kondycji i wieku. W tym dniu najwięcej i najczęściej mówi się o bardzo ważnej ochronie życia poczętego oraz ludzi w podeszłym wieku. To powoduje, że wiele osób identyfikuje to święto właśnie z apelami i działaniami przeciwko aborcji i eutanazji, zawęża do tych dwóch ważnych kwestii. A jest to święto dla wszystkich, powinno skłaniać do refleksji nad najważniejszym darem, jaki otrzymaliśmy, darem życia. Tego dnia może warto pójść do kościoła pomodlić się, spotkać się z rodziną, by razem podziękować za otrzymane życie.

<w górę>

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Poświęcenie książeczek

 W naszym kościele dnia 25 marca br. podczas mszy świętej o godzinie 8.30  ksiądz  Jan Buczkowski qw zastępstwie chorego księdza proboszcza, poświęcił  książeczki dzieciom pierwszokomunijnym. Bóg Zapłać!!!

fot. Tomasz Łabuszyński

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Rekolekcje Wielkopostne dla dzieci

 Zakończyły się trwające w dniach 19-21 marca Rekolekcje Wielkopostne dla dzieci naszej parafii. Prowadził je wikariusz parafii p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mogilnie ksiądz Sebastian Huebner. Dziękuję wszystkim za udział w tych rekolekcjach.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

W II Niedzielę Wielkiego Postu, 4 marca,  wsparliśmy modlitwą misjonarzy i misjonarki, którzy głoszą najbardziej opuszczonym, cierpiącym i pogardzonym przez otoczenie Dobrą Nowinę o Jezusie Chrystusie. Wyraziliśmy także wdzięczność Bogu za DZIEŁO POMOCY „AD GENTES” i prosiliśmy o jego owocne funkcjonowanie. Po Mszach Św. zbieraliśmy ofiary na wsparcie tegoż dzieła. Wszystkim, którzy złożyli ofiary składam serdeczne, staropolskie „Bóg zapłać”!.

<w górę>

Wkrótce odwiedzi nas Ks. Biskup

Po pięciu latach, w miesiącu wrześniu, będziemy gościć w naszej wspólnocie parafialnej w ramach wizytacji kanonicznej Biskupa. Tym razem będzie to Biskup Wojciech Polak. W czasie tej wizyty spotka się z chorymi, uczniami, pracownikami i nauczycielami naszej szkoły podstawowej, małymi dziećmi, młodzieżą oraz radą ekonomiczną i duszpasterską. Obejrzy też budynki kościelne, poświęci Krzyż w Kołodziejewku i Grotę Matki Bożej, którą mamy w planie postawić na placu przy kościele. W czasie wieczornej Mszy św. wysłucha sprawozdania ks. proboszcza i udzieli Sakramentu Bierzmowania naszej młodzieży.

O Ks. Biskupie

Ks. bp dr Wojciech Polak urodził się 19 kwietnia 1964 roku w Inowrocławiu. Studia Filozoficzno - teologiczne w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie ukończył w 1988 roku uzyskując tytuł magistra z zakresu teologii moralnej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 13 maja 1989 roku w katedrze gnieźnieńskiej z rąk ks. Kard. Józefa Glempa. Studiował teologię moralną na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie. Tam obronił pracę doktorską nt. "Eklezjalnego wymiaru grzechu i pojednania w posoborowym nauczaniu Kościoła". Po powrocie w 1995 roku do Polski Ks. Polak rozpoczął wykłady z teologii moralnej w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Od 1 sierpnia 1999 pełnił w tamtejszym Seminarium funkcję rektora. Święcenia Biskupie przyjął 4 maja 2003 r. w Katedrze w Gnieżnie z rąk Ks. Abp Henryka Muszyńskiego

<w górę>